Maj, majówka... Ciepło, słonko... 

Czas się uczyć, ale... to potem!

Korzystam z ostatnich chwil wolności i jadę nad morze. O! :)

Kiedy coś idzie nie po mojej myśli, to się wściekam. Jakoś nie umiem przyjąć tego z pokorą i spokojem, tylko zawsze wiąże się to z masą negatywnych emocji. Taki już chyba mój na wpół choleryczny charakter. 

Ogólnie ciężko jest wyprowadzić mnie z równowagi. Powiem więcej, mimo że czasem "gotuję się" w środku, na zewnątrz potrafię zachować stoicki spokój i tym samym doprowadzić do wściekłości mojego wcześniej jedynie wkurzonego rozmówcę. Ale na niewypalające plany nie mam żadnej dozy wyrozumiałości. 

Potrzebuję sporej dawki wolności i niezależności. Bardzo nie lubię, kiedy ktoś mówi mi co mam robić. I choć wiem, że tym "kimś" jest tylko Przypadek i Pech, to najchętniej obu tych panów wykastrowałabym za to na miejscu. Dlatego kiedy okazuje się, że zamiast przez cały marzec podróżować po Polsce i Europie tak jak przewidywał pierwotny plan, każdy weekend spędzam we Wrocławiu, to dostaję białej gorączki.

Nie cierpię tracić kontroli nad własnym życiem i sprawami. Myślę, że to jedna z przyczyn, dla których nie przekraczam magicznej granicy 3 piw i mam kalendarz. To samo tyczy się planowania. Plan zawsze musiał być! Wyjazd na wakacje to spisane wszelkie numery, adres i atrakcje, lista rzeczy do zabrania zrobiona tydzień wcześniej i regularnie uzupełniana. Od jakiegoś roku uczę się popularnych spontanów. Świetnie się przy tym bawię i całkiem dobrze mi idzie, choć do teraz próbuję na szybko ułożyć w głowie jakiś plan. 

Za to w kuchni jestem baaardzo spontaniczna. Szczególnie kiedy o 15 przypominam sobie, że trzeba zjeść przecież jakiś obiad. O moim kulinarnym lenistwie i nieróbstwie można by mówić i mówić, choć zaznaczam, że nie wynika ono z jakiegokolwiek braku umiejętności gotowania!

Szczęściem w nieszczęściu tego wszystkiego jest to, że obsesyjne planowanie dotyczy jedynie mojej osoby. Ceniąc niezależność nie tylko swoją, ale też innych, staram się nie ingerować w ich decyzje i postępowanie. 

Jeżeli wiem, co będę robić jutro albo za tydzień, to czuję się... bezpiecznie. Nie potrafię tego inaczej wytłumaczyć, ale daje mi to niesamowite poczucie bezpieczeństwa i pewności tego, co będzie. A jak plan się wali, to zostaję bez ciepłej kołderki i zaczynam trochę panikować. I wściekać się oczywiście.

Stąd też prośba: Nie odwołujcie spotkań/imprez/wyjazdów na godzinę przed, bo dostaję palpitacji!